ក្នុងជីវិតមនុស្សត្រូវរស់នៅក្នុងភាពតឹងតែងពីរយ៉ាង និងក្នុងភាពអាធ្យាស្រ័យមួយ ៖

-តឹងតែងចំពោះខ្លួនឯង

-តឹងតែងចំពោះសភាវៈអាក្រក់

-អធ្យាស្រ័យចំពោះកំហុសរបស់មនុស្សល្អ ឬមនុស្សដែលគួរបានទទួលនូវធម៌អភ័យ៕

·         មិនបណ្តោយខ្លួនអោយប្រព្រិត្តរឿងដែលខ្លួនយល់ថាមិនគួរឬអនុគ្រោះអោយខ្លួននៅពេលដែលខ្លួនបានធ្វើកំហុស គឹត្រូវប្រព្រិត្តដោយតឹងរ៉ឹងបំផុតចំពោះខ្លួនឯងក្នុងចំនុចនេះ

·         ចំពោះមនុស្សម្មាក់ដែលបានធ្វើកំហុសអ្វីមួយ វាមិនសំខាន់ពេកទេដែលអ្នកបានសុំទោសគេរួចរាល់ហើយ ប៉ុន្តែវាជាកាតព្វកិច្ច ដែលអ្នកត្រូវតែពន្យល់គេយ៉ាងលំអិតនិងដោយស្មោះត្រង់ថាហេតុអ្វីបានជាអ្នកប្រព្រិត្តកំហុសនោះ ហើយដែលសំខាន់និងចាំបាច់បផុតនោះគឹ អ្នកត្រូវធ្វើអោយគេជឿជាក់ថា ដាច់ខាតអ្នកនឹងមិនប្រព្រិត្តកំហុសនោះម្តងទៀតឡើយ៕